نقل قول و هر گونه انتشار این مطلب بدون اجازه کتبی و رسمی صاحب این سایت ممنوع و قابل پیگرد قانونی است. متن منتشر شده برای جلوگیری از تقلب های احتمالی فاقد منابع درونی بوده و بخش هایی از متن اصلی در آن خذف شده است یا بدون آنکه به اثر خدشه ای وارد شود تغییر کرده اند. متن نهایی و کامل در شکل کتاب منتشر خواهد شد.
aoaddress1@gmail.com
نازنینی که از دست رفت.
سی ام بهمن ۱۳۹۴ معادل ۲۱ فوریه ۲۰۱۶ خاموشی امبرتو اکو، فیلسوف، نشانه شناس، ادیب و نویسنده ی عالیقدر ایتالیایی را در سن ۸۴ سالگی درمیلان رقم زد. او که در خارج از ایتالیا و بین عامه خوانندگان، به خاطر رمان « نام گل سرخ» مشهور شده بود، ید طولایی در مطالعه و تفسیرو تحلیل فرهنگ ها و خرده فرهنگ ها از ورای نشانه هایی هر قدر به ظاهر بی ارزش ( ازمیکی موس گرفته تا سوپر من ) و نیز استفاده از آن ها در نگارش رمان های بی نظرش داشت. چنین تبحر، همراه با شوخ طبعی اکو، دلنشینی دشوار ترین متون وی را تضمین کرد. رمان « آونگ فوکو» (داستان زندگی فیزیک دان فرانسوی ـ ۱۸۰۰) را با تار های معادلات ریاضی و پود های کبالا و شخصیت های دیسنی بافت. «گورستان پراگ» داستان های اکثرا واقعی توطئه هایی است انباشته از قرون وسطی تا قرن نوزده که به سوزاندن یهودیان در کوره های هیتلر انجامید. چه به درستی ادعا داشت: « در قرون وسطی می زییم»!مگر نه آن که « نام گل سرخ» در بسیاری موارد بازگویی اتفاقات روزمره ی دوران ماست؟
اکودر ۵ ژانویه ی ۱۹۳۲ در آلسندریای پیه مون در شمال شرقی ایتالیا به دنیا آمد. وی همواره گنجینه ی کتاب های پدربزرگ، داستان های مادر بزرگ، خاطرات زندگی دردوران فاشیسم، وجداییش از کلیسای کاتولیک را از فاکتور های تعیین کننده ی علائق بعدی خود می شمرد. او نه تنها به پنج زبان (به علاو ی لاتین و یونانی کلاسیک)، با مردم سراسر جهان صحبت کرد بلکه دانشجویانش را نیز از گفتگوهای شبانه و طولانی در بارهای بولونیا محروم نساخت.
اکو خود را محبوس شهرتش می یافت، وی نه برای خاموش کردن عطش خوانندگان ( شایعه ی نوشتن رمانی در باره ی موزارت) بلکه برای پاسخگویی به نیاز خود با وسواس به انتخاب موضوع رمان هایش فکر می کرد زیرا که فکر می کرد »مردم از چیز های ساده خسته شده اند».
توجه وتحلیل نشانه های اتفاقات روزمره و آنچه را که «عادی» می خوانیمشان و پیوندشان به گذشته های بسیار دور مرا به خواندن و ترجمه ی نوشته های اکو جذب کرد
این خلاصه نه بازتاب والایی اکو بلکه غم از دست دادن نازنینی است غیر قابل جایگزینی.
و این هم پایانی پیرو خواسته ی خودش:
چند دهه پیش در برنامه تلویزیونی آپوستروف که از تلویزیون کانال 2 فرانسه پخش می شد و با نویسندگان مختلف گفتگو می کرد به نام"بیوگرافی چینی" و معمول بود در پایان برنامه چند سوال نسبتا خنده دار بپرسند، وقتی از اکو پرسیدند ماده مخدر مورد علاقه اش چیست گفت "من متاسفانه سیگار می کشم ولی مخدر مورد علاقه ام خوابیدن است. سوال دیگر این بود که بعد از مرگ اگر می توانست با کسانی که برای دفنش جمع شده اند ارتباط برقرار کند به آنها چه می گفت جواب داد: می گویم دست از سرم بردارید.» د.».
یادش زنده باد
********************
صفحه ی امبرتو اکو در انسان شناسی و فرهنگ:
http://old.anthropology.ir/node/28529
صفحه ی عاطفه اولیایی در انسان شناسی و فرهنگ:
http://anthropology.ir/oliaiatefe
*********************
«کتاب فاشیسم ابدی»
خان گسترده ی سایت انسان شناسی و فرهنگ
http://anthropology.ir/article/31269
کش رفتن روشنفکرها (!) از یکدیگر این جا و آنجا اتفاق می افتد. ولی حالا دیگر به نظر می رسد که بی تفاوتی و شرم از ربودن آثار دیگران رخت بر بسته. بی تفاوتی دامنه ای بس گستره دارد، هر جرم را قباحتی است ولی البته اگر افشا نشود و در ادامه این راه البته نه نور خورشید، که چراغ های قطار دیگری است که به طرفتان در حرکت است. اما می بایست سکوت شکسته شود.
تغییرات شدید فرهنگی و خرده فرهنگی جامعه ی ایران در دهه های اخیرچنان سریع و گاه چنان خشن بوده که برخی ایرانیان راه صد ساله ی بی حرمتی «مدرن» به حقوق فرد را یک شبه طی کرده اند. دیگر نمی توان گفت: «آن وقت ها لااقل .......» چرا که تراوش کوزه یا محتوی گذشته را آشکار کرده و یا از سیلی نو پرده برداشته که بسیاری را (و متاسفانه خود من را) در غم غربت گذشته فرو می برد.
حوالی نوروز بود که نامه ای از آقای غلام رضا امامی، مترجم چند نوشته از اومبرتواکو را دریافت کردم مبنی بر تقاضای چاپ کتابی از نوشته های اکو که شامل ترجمه های من نیز از آثار وی باشد. ( تمام نامه های رد و بدل شده در این مورد موجودند). من هم با اعتماد به معرف ایشان، پیشنهاد وی را پذیرفتم. لیکن گویی این پذیرش که قاعدتا می یایست آغازی برگفتگوی چگونگی روند این انتشار باشد، ختمی شد بر هر پاسخی به پرسش هایم از طرف ایشان!؟؟؟
پرسش هایی ساده و مبنایی مطرح کرد
۱- آیا نام مترجم هر مقاله در کنار آن ثبت خواهد شد؟
٢- از کدام مقالات ترجمه شده ی من استفاده خواهد شد؟
- در مجموع چند متن ترجمه شده از اکو در این کتاب منتشر خواهد شد؟ ۳
۴ - آیا نام هر دو مترجم روی جلد خواهد آمد؟
نمام این پرسش ها فقط یک جواب گرفتند: "از شما در مقدمه نام برده خواهد شد."
در پاسخ برایشان نوشتم که از انتشار ترجمه های من لطفا خودداری کنید و ایشان در پاسخ نوشتند: "دیگر دیر شده و کتاب تحت عنوان «فاشیسم ادبی» مراحل آخر چاپ را در نشر پنجره می گذراند." این خبر در آدرس زیر چاپ شد. در این متن، نام اقای امامی تنها در مورد ترجمه ی داستان کودکان سه فضانورد آورده شده و معلوم نیست برگردان یادداشت ها و مصاحبات اکو از کیست؟
http://anthropology.ir/article/31010
از حدود دوسال و نیم پیش به طور مرتب ابتدا با ترجمه ی بیش از بیست نوشته از اکو همکاریم را با سایت انسان شناسی و فرهنگ آغاز کردم. هدف نه نام و آوازه و نه برخورداری از عایدات کتاب های احتمالی بوده و هست. هر برداشت مالی از این پروژه را به عنوان کمک مالی به سایت واگذار می کنم. هدفم انتشار افکاری است که برای برخی نو و برای دیگران یادآوری است. متأسفانه ایران پیرو قوانین حقوق نویسنده نیست و همان طور که امبرتو اکو به آقای امامی گفته اند، احتیاجی به اجازه ی وی در ترجمه ی اثارش در ایران نیست. (رجوع شود به لینک بالا)
در این میان آنچه می ماند برخورد اقای امامی است با کسی که بسیار بیش از چند متن ساده ی اکو را در راه نشر افکار او ترجمه کرده است.
سکوت آقای امامی در پاسخ به پرسش هایم و نبردن نام من به عنوان مترجم مقالات در این کتاب فریادی است که بازتابش به گوش من و دیگران بی اعتمادی به مدعیان اندیشه را قوت می بخشد.
در خانه ی ما یک ضرب المثل بیش از همه استفاده می شد: « از ماست که بر ماست»
http://anthropology.ir/node/26059
http://www.anthropology.ir/node/26607
http://old.anthropology.ir/node/28529\
http://anthropology.ir/article/31269
****************************************
صفحه ی عاطفه اولیایی در انسان شناسی و فرهنگ:
http://anthropology.ir/oliaiatefe
پرونده ی امبرتو اکو در انسان شناسی و فرهنگ:
http://old.anthropology.ir/node/28529
پرونده ی برونو لاتور در انسان شناسی و فرهنگ:
http://anthropology.ir/dossier/858
*********************
